De geschiedenis van chocolade

De godendrank, gebruikt als valuta, zoektocht naar de luxe na vroege royalty - was chocolade altijd, bijna letterlijk, zijn gewicht in goud waard.

De naam is afkomstig uit het Nahuatl (een Azteeks dialect) met als betekenis "bitter water", chocolade is altijd geserveerd geweest als drank voor de meerderheid van de geschiedenis en het werd ook gebruikt in het aardewerk van de prehistorische periode van de Maya s en de Azteken, de pre Colombiaanse keizerrijken verdeelden bijna altijd zeker de hoek van de taart in 400 AD. De bonen geproduceerd door de cacaoboom zouden gegist zijn, geroosterd en gemixt met honing, vanille of chilli om de melige smaak te verzachten. Zijn energierijke eigenschappen waren geassocieerd met de goden van de vruchtbaarheid en de luxe item was gebruikt als valuta - drie bonen brachten je een avocado.

Een paar duizend jaar later keerde Christopher Columbus terug van zijn reis naar de Nieuwe Wereld en presenteerde een handvol bonen aan Keizer Ferdinand en Infanta Isabella, markering de aankomst van de bonen in Europa.

Bijna een jaar later, kwam de eerste officiële levering in de dokken van Sevilla aan en de 17de eeuwse chocolade was de meest gezochte geworden na de luxe/geneesmiddelen item onder de Europese noblesse.

Naar het einde van de 18de en vroege 19de eeuw, beide Zwitserse en Engelse chocoladefabrikanten zochten nieuwe mogelijkheden om van chocolade te genieten en introduceerden de geëxtraheerde cacaoboter om te stollen en om alkali toe te voegen om de zure smaak te neutraliseren. Eerst gingen deze vaste blokken in 1847 in verkoop en konden bekomen worden bij apothekers, waarbij de patronen van aanbevolen chocolade als een kuur voor maagklachten.

Een aantal jaren werd voor de productie van de chocolade hetzelfde recept gebruikt tot in 1912 in Brussel, Jean Neuhaus iets totaal nieuw bedacht dat een omwenteling teweegbracht in de wereld van de chocolade en maakte België synoniem met chocolade excellentie. Gebruikmakend van de basis chocolade "couverture" van chocolademakers, maakte hij een individuele chocolade, ontworpen om met plezier gegeten te worden. Hij vulde deze individuele cups met crèmesmaak, fruit, vloeistoffen, of geplette notenpasta en noemde ze pralines, naar de gesuikerde noten op smaak gebracht door de Markies van Praslin. Oorspronkelijk werden ze opgediend in papieren kegels. De vrouw van Neuhaus creëerde de ballotin kartonnen doos, die alle confisseriezaken nu gebruiken. Zijn originele winkel is nog steeds gesitueerd in the Royales Galleries St.-Hubert in Brussel en elk jaar met pasen en kerstmis maken ze bedwelmende op chocoladevensters geïnspireerde displays.

Planmatig, over de jaren heen, de verkooppunten van de traditionele chocolademakers werden opgeslorpt door de multinationals conglomeraten en de dag van vandaag zijn de namen zoals Corné de la Toison d Or, Godiva, Leonidas en Neuhaus allemaal vertrouwde Belgische merken die wereldwijd verkocht worden. Echter de laatste jaren was er een heropleving van nieuwe ambachtslui - chocolatiers - de echte cultuur van de chocolade gebruikend, welke geen plantaardige vetten bevat (op smaak gebracht als een substantie voor cacaoboter door grote merken) en ze bevatten op zijn minst 52 %, en vaak 70 % zuivere cacaovloeistoffen

In het bijzonder gaat het om Pierre Marcolini (huidige wereldkampioen) en Jean Galler en Frederic Blondeel. Zonder kunstmatige kleurstoffen en conserveermiddelen zijn Belgische chocolades superieur dankzij hun versheid. Bewaard in de ijskast zijn ze tussen de zeven en veertien dagen houdbaar. En dat is de toewijding tot de kwaliteit dat België aan de grens van geknipte chocolade houdt.

Het werd reeds vernoemd dat Belgische meest gevraagde merk Leonidas is, waarvan de nationale verkooppunten een goede overeenkomst prijs/kwaliteit leveren.

Gegeten bij het ontbijt, uitgereikt bij koffiemorgenden, als tussendoortje gedurende de dag en geknabbeld na het avondeten is het niet verontwaardigend te weten dat de doorsnee Belgische consument ongeveer 7,1 kilogram chocolade per jaar eet. Misschien meer onverwacht is dat België in een publieke enquête geklasseerd staat onder Ierland, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk als het er op aankomt in de lijst van landen van chocolade-eters.

Geschreven voor www.Suikerbonen.com door Emma Thomson, auteur Brussel: Explore Travel Guides